آسیب رباط جانبی داخلی (MCL)
MCL.jpg
آسیب رباط جانبی داخلی (MCL) : یکی از شایع*ترین آسیب*های لیگامانی زانو است. MCL استخوان ران (femur) را به استخوان درشت*نی (tibia) در ساق پا متصل می*کند و از باز شدن زانو به طرف داخل (به سمت زانوی مقابل) جلوگیری می*کند. آسیب MCL اغلب به دلیل وارد شدن ضربه*ای از بیرون که زانو را به داخل هل می*دهد ایجاد می*شود.


علائم

درد قسمت داخلی زانوی درگیر؛ این درد در عرض چند ساعت به بیشترین میزان خود می*رسد
تورم در محل آسیب
کبودی
ناپایداری زانو و احساس “خالی کردن” آن


علائم آسیب رباط جانبی داخلی (MCL)
تشخیص

اغلب اخذ شرح*حال دقیق از نحوه*ی ایجاد آسیب و علائم کنونی و معاینه*ی فیزیکی برای شناسایی محل و شدت آسیب کافی است و پزشک با معاینه به آسیب MCL و وجود یا عدم آسیب سایر ساختمان*های زانو پی می*برد.رادیوگرافی ساده (Plain X-ray) هرچند آسیب لیگامنت*ها را نشان نمی*دهد اما می*توان با آن شکستگی*های احتمالی استخوان*ها را رد کرد.MRI تصویر به مراتب دقیق*تری از لیگامنت*ها و دیگر بافت*های نرم تشکیل دهنده*ی زانو ارائه می*دهد و در صورت شک به آسیب سایر اجزای زانو می*توان از آن استفاده کرد.



تشخیص آسیب رباط جانبی داخلی (MCL)
درمان

آسیب*های MCL به ندرت به جراحی نیاز دارند و تنها در صورتی که دوره کامل درمان غیرجراحی مؤثر نباشد و یا سایر اجزای مفصل زانو هم آسیب دیده باشند ممکن است پزشک جراحی را پیشنهاد کند.درمان غیرجراحی شامل روش*هایی برای کنترل درد و جلوگیری از ایجاد آسیب بیشتر با زانوبند لولایی (Hinged knee brace) به مدت ۴ تا ۶ هفته و پس از آن درمان بازتوانی می*باشد.جهت کنترل درد می*توان از کمپرس یخ به مدت ۲۰ دقیقه هر ۲ تا ۳ ساعت یک*بار و به مدت ۲ تا ۳ روز استفاده کرد. استامینوفن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) هم برای کاهش درد تجویز می*شوند.


درمان آسیب*های MCL

بانداژهای الاستیک با فشار ملایمی که ایجاد می*کنند و نیز زانوبند می*توانند کمک کننده باشند؛ البته بی*حرکتی کامل زانو آن هم به مدت طولانی توصیه نمی*شود و هرچه سریع*تر باید تمرینات برای بازگرداندن حرکت کامل به زانو و انتقال وزن بدن روی آن را آغاز نمود.
بازتوانی و فیزیوتراپی

به طور کلی مهم*ترین اصل در بازتوانی آسیب*های MCL آغاز هرچه سریع*تر تحرک مفصل و منتقل کردن وزن بدن روی زانو در صورت تحمل است. هدف اولیه هنگام فیزیوتراپی، بازگرداندن دامنه*ی حرکتی و پس از آن تقویت عضلات چهارسر ران (ابتدا با تمرینات ایزومتریک و سپس تمرینات ایزوتونیک) است. فعالیت*های عمومی نیز از راه رفتن معمولی شروع شده و با دوی آهسته (در حد تحمل)، دویدن با سرعت بالاتر در خط مستقیم و سپس دویدن در مسیرهای مارپیچ و منحنی*شکل و تا زمان رسیدن به فعالیت*های کامل قبل از آسیب ادامه می*یابد.

بازتوانی آسیب*های MCL
MCL5.jpg

مدت زمان لازم برای بازگشت کامل فرد به فعالیت*های قبلی و یا ورزش حرفه*ای بستگی زیادی به میزان پایبندی وی به برنامه*ی بازتوانی دارد و زمانی مشخص می*شود که شخص دامنه*ی حرکتی و قدرت کامل را به دست آورد.به طور کلی می*توان گفت بیشتر افراد طی ۶ تا ۸ هفته می*توانند به سطح قبلی فعالیت*های خود باز گردند.


دکتر مهران سلیمانها:

متخصص ارتوپدی – فوق تخصص جراحی زانو در رشت