پوسیدگی دندانی شایع ترین بیماری در جوامع انسانی است و بیشتر افراد در طول عمر خود به این بیماری مبتلا می شوند.

با توجه به منشاء میکروبی پوسیدگی، آن را در زمره بیماری های عفونی دسته بندی می کنند.

پوسیدگی دندان (یا به زبان عامیانه) نتیجه تخریب بافت های سخت دندان بدنبال فعالیت میکروب های موجود در دهان است.این بیماری به همراه بیماری لثه دو عامل عمده بیماری های حفره دهان هستند. شایع ترین باکتری عامل پوسیدگی "استرپتوکوک موتانس" نام دارد. این باکتری به طور طبیعی در دهان اغلب افراد در مجاورت دندان ها وجود دارد و می تواند ترکیبات قندی باقیمانده در حفره دهان را تجزیه کرده و تولید اسید نماید.

اسید ایجاد شده در طول زمان باعث حل شدن و تخریب بافت سخت دندان می شود. قسمت عمده بافت دندان (مینا و عاج) از مواد معدنی و ترکیبات کلسیم و فسفر تشکیل شده که در برابر اسید آسیب پذیرند. هرچه زمان قرارگیری بافت سخت دندان در برابر اسید بیشتر باشد تخریب آن نیز شدیدتر خواهد بود.

با حل شدن این قسمت ها توسط اسید در سطح دندان حفره پوسیدگی شکل می گیرد که به تدریج بزرگ تر و عمیق تر خواهد شد.تشکیل حفره پوسیدگی یک فرآیند برگشت ناپذیر است یعنی بدن نمی تواند بخودی خود مانع پیشرفت آن شده یا حفره را ترمیم نماید. بزرگ شدن حفره پوسیدگی ساختمان دندان را تضعیف کرده و آن را مستعد شکستن می کند. همچنین پوسیدگی های عمیق و پیشرفته با آسیب زدن به بافت عصبی موجود در مرکز دندان منجر به دندان درد و در نهایت عفونت ریشه دندان و آبسه خواهند شد.وقتی پوسیدگی در مراحل بسیار اولیه است و تنها لایه های سطحی مینا را درگیر کرده و حفره ای ایجاد نکرده است، در صورت حذف عوامل ایجاد*کننده پوسیدگی، می توان روند آنرا متوقف و تا حدی معکوس نمود.

با توجه به ماهیت عفونی پوسیدگی دندان، امکان انتقال باکتری های پوسیدگی زا از دندان پوسیده به دندان های سالم مجاور وجود دارد و به این ترتیب در صورت عدم درمان پوسیدگی دندان، نه تنها دندان پوسیده تخریب می گردد بلکه دندان های سالم نیز در خطر پوسیدگی قرار می گیرند.بنابراین برای ایجاد پوسیدگی دندانی به چهار عامل نیاز است : باکتری های پوسیدگی زا، مواد قندی یا نشاسته ای در حفره دهان، بافت دندان آسیب پذیر و زمان.
ادامه مطلب در وبسایت دکتر برهمن سبزواری : www.drsabzevari.com