ثبت برند یا علامت تجاری یکی از مهمترین اقداماتی است که افراد حقیقی و یا حقوقی در جهت معرفی و ارائه هر چه بهتر محصولات و یا خدمات خود انجام می دهند، لازمه ثبت برند طی مراحل قانونی و رعایت برخی مقررات می باشد ، یکی از مهمترین این مراحل انتخاب نام برند است که خود دارای باید و نباید های بسیاری است. در ادامه این مطلب به بررسی این قوانین خواهیم پرداخت:
در ابتدا جهت اشنایی هرچه بهتر به ارائه تعاریفی از این واژگان خواهیم پرداخت ،در قانون تجارت ایران طبق ماده 30 قانون علامت*، علامت جمعي و نام تجاري چنین تعریف شده است:
الف ـ علامت يعني هر نشان قابل رؤيتي كه بتواند كالاها يا خدمات اشخاص حقيقي يا حقوقي را از هم متمايز سازد.
ب ـ علامت جمعي يعني هر نشان قابل رؤيتي كه باعنوان علامت جمعي در اظهارنامه ثبت معرفي شود و بتواند مبدأ و يا هرگونه خصوصيات ديگر مانند كيفيت كالا ياخدمات اشخاص حقيقي و حقوقي را كه از اين نشان تحت نظارت مالك علامت ثبت شده جمعي استفاده مي*كنند متمايز سازد.
ج ـ نام تجارتي يعني اسم يا عنواني كه معرف و مشخص*كننده شخص حقيقي ياحقوقي باشد.
بنا بر تعاریف ارائه شده با ماهیت علامت تجاری آشنا شدیم ،لکن در برخی از موارد شبهاتی در درک ماهیت علامت تجاری و نام تجاری و تفاوت های آنها وجود دارد ،بنا براین در ادامه به بررسی تفاوت های آنها خواهیم پرداخت:
چنانچه اشاره گردید به اسم یا عنوانی که نشان دهنده و معرف شخص حقیقی یا حقوقی باشد نام تجاری گفته می شود، مانند اسم شرکت های تجاری و غیرتجاری که بنا بر قوانین موجود ثبت می گردند . اما نشانی که قابل رویت باشد و خدمات یا کالاهای اشخاص حقیقی یا حقوقی را از یکدیگر متمایز نماید، علامت تجاری نامیده می شود ،این علامت ها موجب یادآوری و یا شناخت ما از یک محصول و ارائه دهندگان خدماتی خاص خواهد بود ،مانند علائمی که در بانک ها استفاده می گردد و با دیدن آن نام و عنوان بانک مورد نظر در ذهن افراد تداعی می گردد ( برگرفته از وب سایت بانک اطلاعات ثبتی).
ثبت برند یا علامت تجاری در تمامی دنیا دارای قوانین خاص خود می باشد ،ثبت خلاقانه برند بنا بر قوانین ایران به شرط رعایت یکسری از ضوایط بلامانع می باشد.